Atatürk’ü seviyorsan, O’nu anlayacaksın.
NUTUK’u özümseyerek okuyacaksın, okutacaksın.
Çanakkale Savaşı’ndaki, Ulusal Kurtuluş Savaşı’ndaki Atatürk’ü; bu savaşlardaki işlevselliğini içselleştirerek tanıyacaksın.
Savaş gecelerinde, o var olma uğraşının gecelerinde yüksek ateşle yandığı anlarda bile sıkıntılarını kitap okuyarak avunmaya çalışmasını kendine ışık edineceksin.
Devlet bütçesinin en sıkıntılı olduğu yıllarda umut veren gençleri “Şimşek olarak döneceksiniz!” diye yurt dışına, okumaya gönderen inanç ve özveri –her aşamada- kılavuzun olacak.
Neden öğretmen olmaya özendiğini eğitim/öğretimle bağlantılı olarak değerlendirecek, ulusal kalkınmada bilimsel eğitimin yerini ve önemini düşünecek, bu düşünceyi önder kılacaksın.
O yokluk sarmalında onlarca fabrika, atölye, demir/kara yolu, okul… gibi kalkınma kurumlarını oluşturma yollarını hangi duygu, düşünce ve özgüçle gerçekleştirdiyse o duyguyu, o düşünceyi, o özgücü duyacak/yaşatacaksın.
Cumhuriyet var olma çabasındayken Misak-ı Milli sınırlarını korumak, Hatay’ı sınırlarımıza katmak uğruna sağlığını bile gözetmeyen bir özveriyle verdiği uğraşın derinliğini düşünecek, örnek alacaksın.
Niye Cumhuriyet’i şuna buna değil de GENÇLER’e teslim ettiğini anlayarak; ulusal geleceğimizin güvencesi gençleri o günlere düşünsel, bilimsel ve donanımlı olarak hazırlamayı ulusal erek edineceksin.
Atatürk’ün -öncelikli olarak- sevgimizi değil O’nu anlamamızı beklediğini unutmamalıyız. Ne demişti:
“Beni görmek demek, mutlaka yüzümü görmek değildir. Benim fikirlerimi, benim duygularımı anlıyorsanız ve hissediyorsanız bu kâfidir.”
