15 Mayıs 1963 yılında tutulmaya başlanan ve Bayburt Postası Özel Arşivinde bulunan “Kop Şehitleri Anıtı Şeref Defteri”ni; yaprak yaprak, duygu duygu, yazan kişinin duaları eşliğinde yayınlamaya başlıyoruz. Kahverengi ve deri ciltli bu özel defter, ilk sayfasında “Onlar içimizde ülkü, dilimizde türkü, imanımızda rehber, hayatımızda gururdurlar…” sözleriyle başlıyor. “Kop Şehitleri Anıt Şeref Defteri”ne 1964 yılında duygularını ilk yazan ise dönemin Genel Kurmay Başkanı Cevdet Sunay. Ve liste uzuyor:

Bayburt Postası’nda “Hocazade” mahlas ismiyle 40 yıl boyunca yer alan Kop Tipisi köşesi, www.bayburtpostasi.com.tr adresinde devam edecek. 40 yıllık arşivde hala geçerliliğini koruyan bu binlerce kısa yazı, geçmişten birer yaşanmışlık örneği olarak burada tekrar hayat bulacak. Hocazade ve gündelik kısa yazıları, yayınlanmaya başladığı andan itibaren her hafta yeni bir konu ve yazı ile bizimle olacak. Bazen kinayeler, bazen sitemler, bazen kızgınlıklar ve hatta bazen öfkenin yer aldığı, haksızlıklara ve adaletsizliğe baş kaldıran, sevmeyi ve sevgiyi öğütleyen Hocazade, köşe yazarlarımızın yazılarının yayınlanmaya başladığı andan itibaren bu sayfada olacak.

57 Yılı geride bırakan Bayburt Postası arşivlerinde öyle haberler, öyle reklamlar, öyle duyurular var ki, bunları tozlu arşivlerde bırakmak, paylaşmamak olmazdı. “Bir zamanlar Bayburt” tadında hazırlanan nostalji köşemiz bizleri zaman tünelinde kimi keyifli, kimi hüzünlü bir yolculuğa çıkaracak. 50'li yıllardan itibaren; konuşulanları, gündemi, yaşananları, hatta teknolojisi ve modası dahi Nostalji’de olacak. Bayburtspor’un efsane 1986 şampiyonluğu, İl olabilmek için Ankara yolculukları, sinemalı günler, ihtilaller, geziler, öfkeler, acılar, eğlenceler…

Ona ne şüphe; Bayburt iyi bir sancak beyliği idi…
Ben her yerde onun sözünü açacağım.

Zaten söyleşilerde onun yeri vardır: “Türkü” desem biraz odur…
“Ağıt” desem biraz o, “Yas” desem biraz odur.
“Türkü müdür, ağıt mıdır, yas mıdır?” diyenleri de vardır.

Dün, soğuk bir kış gününün kasıp kavurduğu bir saatinde kahvede oturuyorum. İki masa ötede oturanların konuşmaları bize kadar geliyordu. Her halinden kibirli olduğu belli olanı, böbürlenerek, acı bir bakış, haksız bir atılışla ulu orta sordu: 

Dün, insanı donduran soğuğun hüküm sürdüğü bir saatte, yazıhanemden içeri 70 kışlık bir ihtiyar nine girdi. Belli ki, beni istidacı(*1) sanmıştı: